Էս չբավարարված, տղամարդու կարոտ, փողոցային, անլվա ու փնթի անառակին ասեք՝ հաջորդ անգամ պլակատին դնի իր քրտնած ու չսափրած թևակատակերով, չեղած դոշերը բաց նկարը, կողքը իր հոր նկարը, որ տկլոր հետևը դեպի կամերան է շրջում (ընենց դիրքով, որ Կուբայի տրանսվեստիտներին հրապուրի) ու իր չեղած ողնուղեղից նմուշ հանում՝ իբր թե գիտափորձ է անում: Էս ծալերը պակասի ընտանիքը արդեն չի էլ հասկանում, որ համաժողովրդական ծաղրի առարկա է դարձել, ու ավելի լավ է դոշերը-մոշերը դզի փչի, Ծերեթելու վրա կանգնի, գոնե էդպես տուն կպահի: Ու էս հոգեխանգարված հայացքով, միկրոֆոնի նման իրերի հանդեպ բուռն կիրք ունեցող, երրորդ սեռի հավին ասեք, որ ավանդական արժեքների տիրույթում իր նման անառակին ռեժիմով ծեծ է հասնում ու անգամ Ստամբուլյան կոնվենցիայի պաշտպանությունը շատ է: Ուրիշ ոչինչ: